Latest From Our Blog

CO ZROBIĆ, ABY DZIECIOM SIĘ CHCIAŁO?

SAM_1368„Motywacja jest motorem napędowym rozwoju.Czynnik ten ma decydujący wpływ na naukę i postępy waszego dziecka. Kiedy dziecko podąża za swoimi wewnętrznymi zainteresowaniami i systemem motywacyjnym, nauka przychodzi szybko i sprawnie. ( Kaufman, 2014)
Chodzi o to, by wykorzystać system motywacyjny waszego dziecka poprzez połączenie celu lub umiejętności, która ma zostać opanowana, z tym co lubi.”{1}
Motywacja dziecka- od czego zacząć?

Inspirującą wiedzą, jaką warto posiąść jest, identyfikacja zainteresowań dziecka. Swoje spostrzeżenia można zapisywać przez kilka dni. Warto notować w każdej sytuacji, czy to jest spacer, jazda do szkoły/przedszkola, podczas ubierania, zdarza się tak, że nie są zainteresowane samą czynnością, lecz mówią coś po cichu, obserwują jedną zabawkę , nie mogą odciągnąć wzroku od czegoś, mruczą coś, kierują swoją uwagę na coś innego, coś innego jest dla nich interesujące. Nie chodzi tu o rozpraszanie, które wywołuje strach i lęk u dziecka związany z jego , lecz faktycznym, nieodpartym zainteresowaniem.

Ciekawość dziecka, może być kierowana na przykład na: kolory- szybkość ich zmian, na napisy lecące w telewizji, układanie przedmiotów w rzędach,  rytmy ( szybki, wolny), bieganie, obijanie się, kręcenie, skakanie, gryzienie przedmiotów, słuchanie dźwięków spadających przedmiotów, potrząsanie dzwonkami, na liczby, różne słowa mogą wywoływać śmiech. Zwracamy uwagę również na to jaką fakturą lubi się bawić , czy lubi rzeczy miękkie, szorstkie, kujące, czy lubi być zawijane kocem, czy dywanem, czy głaskanie jest akceptowalne dla niego. Przestrzeń w jakiej się bawi: mała, czy lubi pootwierane okna itp.

Co daje powyższa wiedza o dziecku?

Powyższa wiedza jest pierwszym krokiem do świata dziecka, a co za tym idzie do jego akceptacji i zachęceniu go do osiągania celów. Ta właśnie wiedza i zabawa z dzieckiem na jego warunkach ( w początkowej fazie a później umiejętne dodawanie celów),  jest podstawą kształtowania poczucia własnej wartości dziecka , szacunku dla samego siebie, poznawania granic przez dziecko. Akceptacja i szanowanie indywidualności dziecka informują je o tym, że to, co robi jest w porządku. Warto zrozumieć i zaakceptować to, jakie naprawdę jest dziecko.  Należy pamiętać o oczekiwaniach rodziców/opiekunów, aby nie przekraczały możliwości dziecka. Warto poświęcić czas na zabawę z dzieckiem. Zabawa jest jedną z pomocy do prawidłowego rozwoju dziecka na każdym etapie rozwoju.

Przykład:

Jaś niewerbalny 4 letni uwielbiał pociągi. Jego cała uwaga była skierowana na te pojazdy, mógł oglądać swoją ulubioną bajkę godzinami. Gdy się bawił, rozkładał swoją kolejkę i wpatrywał się w wirujące koła, przyklejony policzkiem do dywanu. Celem było mowa werbalna. Jego motywacja wokół pociągów została wykorzystana w pierwszej fazie, do naśladowania i prób wymawiania jakie dźwięki wydaje pociąg, a że chłopiec lubił zaskakujące dźwięki ( mimo nadwrażliwości ) można było wprowadzić efekt zaskoczenia w postaci modulacji głosu i znienacka wyskakiwać z dźwiękami. Pociąg=transport, czyli z czasem zaczęto przewozić zwierzątka, kury, konie, owce ( czyli: koko, iha, beee, ). Równocześnie z nauką mówienia spróbowano wprowadzać literki (każdy wagon miał swoją literkę). Wszędzie gdzie się dało, rozpoznawał i wymawiał literki. Chłopczyk bardzo szybko je pojął.  Następnie sylaby, które były pisane na kartkach i przyklejane do ścian- to były stacje, które były mówione atrakcyjnie dla chłopca ( wysokim głosem, niskim głosem, szybko, z mową ciała itp.).  W późniejszym etapie w ramach wycieczek, rodzice organizowali wypady na dworzec.Chłopczyk zaczął mówić pełnymi zdaniami i przy okazji nauczył się czytać, dzięki temu, że mowa została uczyniona atrakcyjną i została umieszczona w centrum jego zainteresowań.

Chwal często, czyli POZYTYWNY KOMUNIKAT
  1. Skierować uwagę na pozytywne wydarzenia.

W codziennym życiu warto zwracać uwagę na pozytywne zachowania i wzmacniać je, na przykład zaznaczać, że:

  • Umie szybko biegać
  • Umie kolorować kolorowanki.
  • Potrafi posprzątać zabawki, biurko.
  • Potrafi wieszać swoje rzeczy w korytarzu, tam gdzie jest ich miejsce.
  • Świetnie pisze na komputerze.

2. Zwracać uwagę na drobiazgi. Powiedzieć natychmiast pozytywne wzmocnienie, jak tylko zauważymy sytuację, która jest celem do osiągnięcia przez dziecko.

  • „Powiedziałeś mi, że pani prosiła abyście wzięli na jutro ugotowane jajka do przedszkola, to jest ważna informacja, gdyż wiem, że mam Ci je przygotować, a Ty jutro będziesz miał co malować. Dziękuję, że pamiętałeś.” ( cel- opowiadanie co było w przedszkolu)
  • „Zmarszczyłaś czoło i skaczesz dokoła, czy to oznacza, że chcesz siusiu.”

3. Prosić dziecko o pomoc, angażować w życie rodziny i codzienne obowiązki. W ten sposób dziecko czuje się integralną częścią rodziny , czuje się ważne, ma świadomość, że jego zdanie się liczy. Wszystkie czynności, które uważać można za bezpieczne i wykonalne przez dziecko. Jeżeli padnie odpowiedz ” nie” to można potraktować to jako ” nie, innym razem.”

  • Zanoszenie naczyń do zlewu po kolacji.
  • Wspólne robienie listy zakupów ( listy obrazkowe – super).
  • Mycie owoców.
  • Szykowanie ulubionej potrawy.

4. Rozmawiać o pozytywnych sytuacjach minionego dnia. O tym co było miłe, a co było zaskakujące,co było mijane w drodze do pracy, lub jaka ciekawa rozmowa została przeprowadzona.

5. Pozytywne komunikaty mogą być wyrażane w różny sposób, nie tylko słowny. Spontaniczność w ich wyrażaniu jest naturą człowieka, gdyż w różnych sytuacjach różnie można reagować, np: okrzykiem, mimiką, gestem itp. Ważne, aby było to spójne z intencją i było szczere.

6. Mniej oczekiwań, więcej przestrzeni.

Dzieci zachowują się różnie, bo są dziećmi. Bywają smutne i zmęczone. Zachowania rodziców, również mogą denerwować dziecko. Warto dać dziecku przestrzeń na wszystkie emocje.

E.S.

źródło:

[1] Kate Wilde ” Logistyka autyzmu” – Wydawnictwo Harmonia Universalis, Gdańsk 2016

Warsztaty dla rodziców, prowadzenie zajęć Hanna Gawrońska- psycholog.

Tags

W życiu nie chodzi o czekanie, aż burza minie... Chodzi o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu.

Społeczności